Blade runneR |
| Regie : Ridley Scott | 1982 | 116 min |
Cast:
|
Toen Ridley Scotts futuristische film noir uitkwam op 25 juni 1982 werd de film onmiddellijk met het predikaat cult-film gecatalogeerd bij de één der beste SF-films ooit, ondanks de vrij sombere adaptatie van enkele paragraaf-fragmenten van schrijver Philip K. Dicks bekende novelle `Do Androids Dream of Electric Sheep'.
De visionaire thriller draait volledig rond een ex-politieman (Ford) die in L.A. anno 2019 jacht maakt op zogenaamde `replicants', mens-overstijgende androïds/robots die zodanig goed op mensen lijken dat het verschil niet te merken is. Deze visuele verwarring zorgt dan ook voor de narratieve & morele ambiguïteit van dit (in wezen vrij klassieke) achtervolgingsfilm-script, weliswaar ingenieus verpakt in een toekomstige claustrofobische wereld.
Warner Bros vond in `92 per toeval een iets anders gemonteerde versie (een studiobediende stuurde de 'verkeerde' versie naar een cinematheek) en werd prompt beschouwd als de echte `director's cut'. Nochtans hadden Warner's executives deze oorspronkelijke montage van Scott gemutileerd wegens te nihilistisch. Verminkt is allicht te sterk uitgedrukt, want behalve een 15 sec. lange flashback-droom van een eenhoorn, is er geen nieuw materiaal te vinden.
De herziene versie is bizar genoeg 2 minuten ingekort, in vergelijking met de uitgebrachte film in 1982. Scotts wijzigingen blijken immers hoofdzakelijk verwijderingen te zijn. Weg is de `voice over' vertelling, die destijds werd ingelast uit vrees dat de toeschouwer anders het verhaal niet zou snappen (en op die manier een verhalende link legt met het typische film noir-procédé). Verdwenen is ook de lange finale uitwisseling tussen Ford en de blonde Ubermensch (Hauer).
Zelfs het verlossende eindbeeld van de wegzoevende auto met Ford & Young is weggelaten. De film stopt dus zeer abrupt & tegelijk ambivalent, wat het vage vermoeden van SF-freaks, dat Ford zelf een replicant is, nog heeft versterkt.
De hypnotiserende elektronische score van Vangelis past perfect bij de dromerige beeldenstorm. Maar wat `Blade Runner' zo uniek maakt zijn de indrukwekkende visuele special effects en verpletterende production design van resp. Douglas Trumbell & Syd Mead (beide genomineerd voor een Oscar), die de toeschouwer van dit cyberpunk-epos letterlijk onderdompelt in een coherent geloofwaardige totaal-omgeving. De Aztec-architecturaal volgepropte, Oosters getinte metropool met de eeuwige regen en de fabelachtig-fotogeniek vervuilde lucht heeft zo'n adembenemende visuele textuur dat je het magere & vaak onlogisch incoherent voortkabbelend verhaal er welwillend bijneemt.
Het feit dat de halve amusementsindustrie van Hollywood nu grotendeels in handen is van Japanse conglomeraten geeft aan `Blade Runner's profetisch L.A. van de (nabije) toekomst een extra ironische dimensie ...
| Acteerprestaties | 7.4 | ||||||||||||||||||||
| Scenario | 7.4 | ||||||||||||||||||||
| Regie | 8.2 | ||||||||||||||||||||
| Muziek | 8.1 | ||||||||||||||||||||
| Camera | 8.8 | ||||||||||||||||||||
| Originaliteit | 8.6 | ||||||||||||||||||||
| Eindcijfer | 8.2 |
Slogans
En hier is Harrison Ford niet bang van slangen (David De Roest)
Harrison Ford, the Android Slayer (Nick Miseur)
Humanity History X (Raf Swevers)